Wednesday 18th of November | २०८३ मङ्सिर २ बुधबार

न्यूज अभियान
हरेक खबर विशेष खबर

जल, थल, हवाईदेखि अँध्यारा टनेलसम्म—विपद्सँग नेपाली सेनाको ‘चार मोर्चाको युद्ध’

न्यूजअभियान | प्रकाशित मिति : २०८३ भदौ १९ शुक्रबार |
newsabhiyan

​​​​​​आकाशमा हेलिकप्टर, नदीमा उद्धार डुंगा, पहिरोमाथि सुरक्षाकर्मीका पाइला अनि अँध्यारो सुरुङभित्र जीवनको खोजी—विनाशले बाटो छेक्दा सेनाले बाटो बनाइरहेको छ ।

छायाचन्द्र भण्डारी, काठमाडौं । ‘जहाँ बाटो हुँदैन, त्यहाँ बाटो बनाउने’—यो केवल उखान होइन, संकटमा नेपाली सेनाले देखाएको कर्मको चित्र हो।

आकाशमा हेलिकप्टरको पंखा घुमिरहेको छ, नदीमा उद्धार डुंगा छालसँग जुधिरहेको छ, पहिरोमाथि सुरक्षाकर्मीका पाइला अघि बढिरहेका छन् र अँध्यारो सुरुङभित्र जीवनको एउटा सास खोजिँदैछ।

यी दृश्यले विपद्को कठोर अनुहार मात्र देखाउँदैनन्, राज्यको भरोसाको धड्कन पनि सुनाउँछन्। भनिन्छ, ‘संकटमा साथी चिनिन्छ।’ सुखमा राज्यका संरचना र शक्ति देखिन सक्छन्, तर विपत्तिको भेलले सबै आवरण बगाएर वास्तविक क्षमता मात्र बाँकी राख्छ।

भोटेकोशीको उर्लंदो पानी, भत्किएका बाटा र सुरुङको अन्धकारबीच नेपाली सेनाले गरेको खोज तथा उद्धारले यही भनाइलाई व्यवहारमा उतारेको छ।

प्रकृतिले बाटो बन्द गर्‍यो। नदीले किनार भत्कायो। पहिरोले सडक पुर्‍यो।

आकाशमा बादलले चुनौती थप्यो। कतै बस्ती पानीमा डुब्यो, कतै मानिस सुरुङभित्र थुनिए।

तर उद्धारको एउटा आवाज निरन्तर सुनियो—“मानिसलाई बचाउनुपर्छ।”भोटेकोशी र त्रिशूलीको उर्लंदो भेलदेखि पहिरोले छोपेका बस्ती, सडक र दुर्गम भूगोल हुँदै आकाशमा उडिरहेका हेलिकप्टरसम्म नेपाली सेनाको उद्धार अभियानले विपद्को समयमा राज्यको उपस्थितिलाई मैदानमा उतारेको छ।

यो केवल उद्धार अभियान होइन, जल, थल, हवाई र टनेल—चार फरक मोर्चामा एकैसाथ लडिएको जीवन बचाउने युद्ध हो।

नेपालमा विपद् आउँदा बहस धेरै हुन्छ, तर उद्धारका लागि समयसँग दौडने हात कम हुन्छन्। भोटेकोशीको विनाशकारी बाढीले यही कठोर सत्य फेरि उजागर गर्‍यो।

जलको उर्लंदो वेग होस्, थलको कठिन भूगोल, आकाशको जोखिमपूर्ण उडान वा सुरुङभित्रको मृत्युजस्तो मौनता—नेपाली सेना चारैतिर उभियो।

नदीसँगै बगिरहेको जीवन, पानीसँग जुध्दै उद्धार
बाढीले नदीलाई नदी मात्र राखेन, त्यसलाई मृत्युको वेगमा बदलिदियो। किनारका संरचना भत्किए, पुल जोखिममा परे र कतिपय स्थानमा मानिसहरू चारैतिरबाट पानीले घेरिए। त्यही बेला नेपाली सेनाका उद्धार टोली पानीको मोर्चामा उत्रिए।

उद्धार डुंगा, लाइफ ज्याकेट र आवश्यक उपकरणसहित सेनाका टोलीले जोखिमपूर्ण जल क्षेत्रमा पुगेर मानिसलाई सुरक्षित स्थानतर्फ सार्ने काम गरे। पानीको वेगसँग प्रतिस्पर्धा गर्दै गरिएका ती प्रयासमा प्रत्येक मिनेटको अर्थ थियो—कसैका लागि जीवन र मृत्युबीचको अन्तिम दूरी।

सडक हराएपछि सेनाको पाइला रोकिएन
बाढी र पहिरोले सडक काटिदियो। कतै बाटो नदीमा मिसियो, कतै पहिरोले सडकको नामोनिसान मेटाइदियो। तर सेनाका लागि बाटो सकिनु भनेको उद्धार सकिनु होइन। जहाँ सडक सकिन्छ, त्यहाँबाट सैनिकको यात्रा सुरु हुन्छ।

खोज तथा उद्धार टोलीले पैदलै जोखिमपूर्ण भूभाग पार गरे। ढुंगा, हिलो, पहिरो र भत्किएका संरचनाबीच उनीहरूले मानिसको खोजी जारी राखे। कतिपय स्थानमा उद्धारकर्ताको प्रत्येक पाइला आफैं जोखिमपूर्ण थियो, तर अगाडि कसैको जीवन बचाउने सम्भावना थियो। यही कारण थल उद्धार केवल उपकरणको प्रयोग होइन, धैर्य, साहस र समयसँगको दौड पनि बन्यो। 

आफन्तको आँसु पुछ्न घरबाट निस्किएको नागरिकलाई जब उद्धारकर्ताको पाइला सुनिन्छ, त्यतिबेला गणवेश केवल पोसाक रहँदैन; त्यो आशाको प्रतीक बन्छ। तर ‘एक हातले ताली बज्दैन।’ विपद् व्यवस्थापन सेनाको काँधमा मात्र छोडेर राज्य उम्कन मिल्दैन।

पूर्वतयारी, आधुनिक उपकरण, दक्ष जनशक्ति र प्रभावकारी समन्वयमा लगानी अपरिहार्य छ। सेनाको साहसलाई सलाम गर्नु पर्याप्त छैन; त्यसबाट राज्यले पाठ सिक्नुपर्छ। किनकि विपत्ति कहिले आउँछ थाहा हुँदैन, तर त्यसअघि तयार हुन सकिन्छ।

आकाशबाट झर्यो आशा
जब जमिनले बाटो दिएन, आकाश बाटो बन्यो। नेपाली सेनाका हेलिकप्टर विपद्ग्रस्त क्षेत्रमा पुग्न थाले। दुर्गम बस्ती, सडक सम्पर्क विच्छेद भएका क्षेत्र र तत्काल उद्धार आवश्यक परेका स्थानमा हवाई उद्धार अभियान सञ्चालन भयो।

हेलिकप्टरको आवाज कतिपयका लागि सामान्य हवाई गतिविधि थिएन। त्यो आवाज थियो—“उद्धारकर्ता आइपुगे।” तल विनाशको दृश्य थियो, माथि हेलिकप्टर। तल सहायता पर्खिरहेका मानिस थिए, माथि उनीहरूलाई निकाल्न तयार टोली।

कहिले घाइतेलाई अस्पताल पुर्‍याउनुपर्ने, कहिले जोखिममा परेकालाई सुरक्षित स्थानमा सार्नुपर्ने, कहिले राहत सामग्री पुर्‍याउनुपर्ने—हवाई उद्धार विपद् व्यवस्थापनको सबैभन्दा कठिन तर प्रभावकारी मोर्चामध्ये एक बनेको छ।

तर सबैभन्दा कठिन मोर्चा—अँध्यारो टनेल बाढीको पानी र पहिरोभन्दा पनि फरक किसिमको चुनौती थियो—टनेलभित्र फसेका मानिसको उद्धार।

बाहिर संसार अस्तव्यस्त थियो। भित्र अँध्यारो।

सुरुङभित्र फसेकाहरूका लागि समय विस्तारै मृत्युको छायाजस्तो बन्दै थियो। बाहिरबाट उद्धारकर्ताहरूका लागि भने प्रत्येक क्षण आशा र चिन्ताको मिश्रण थियो। त्रिशूली–३ ‘ए’ जलविद्युत् आयोजनाको सुरुङमा फसेका मानिसको खोजी तथा उद्धारका क्रममा नेपाली सेना र सशस्त्र प्रहरी बलको संयुक्त टोलीले जोखिम मोलेर काम गर्‍यो।

अँध्यारो सुरुङभित्र जीवनको खोजी। साँघुरो बाटो, पानी, भग्नावशेष र जोखिमबीच उद्धार टोली अघि बढ्यो। अन्ततः जीवित मानिस भेटिए। त्यो क्षण केवल दुई जनाको उद्धार थिएन। त्यो विपद्सँगको संघर्षमा आशाले मृत्युको अँध्यारोलाई जितेको क्षण थियो। जीवितै उद्धार गरिएका उनीहरूलाई उपचारका लागि हेलिकप्टरमार्फत काठमाडौं पठाइयो।

चार मोर्चा, एउटै लक्ष्य—जीवन

जलमा उद्धारकर्ता, थलमा खोजी टोली, आकाशमा हेलिकप्टर र टनेलभित्र जीवन खोज्ने सैनिक। काम फरक थियो, भूगोल फरक थियो, जोखिम फरक थियो। तर उद्देश्य एउटै— “ज्यान बचाउने।

” विपद्का बेला बहादुरी भाषणमा देखिँदैन। त्यो हिलोमा देखिन्छ, उर्लंदो पानीमा देखिन्छ, पहिरोको जोखिममा देखिन्छ र अँध्यारो सुरुङभित्र पस्ने साहसमा देखिन्छ।

नेपाली सेनाका लागि यी दिनहरू परेड मैदानका दिन होइनन्। यी दिनहरू मानिसको जीवनसँग जोडिएको वास्तविक परीक्षा हुन्।

नदीले चुनौती दियो—सेना पानीमा उत्रियो।
सडकले बाटो छेक्यो—सेना पैदल अघि बढ्यो।
भूगोलले असम्भव भन्यो—हेलिकप्टर आकाशबाट झर्‍यो।
सुरुङले अँध्यारो बनायो—उद्धार टोली टर्च बालेर भित्र पस्यो।

विपद्का बेला पद, प्रतिष्ठा र प्रचारभन्दा माथि उठेर ‘पहिले जीवन’ भन्ने सिद्धान्तमा खटिनु नै सुरक्षा निकायको वास्तविक परीक्षा हो। यही परीक्षामा नेपाली सेनाले आफ्नो अनुशासन, दक्षता, धैर्य र मानवीय दायित्वको सकारात्मक सन्देश दिएको छ।

तर यो प्रशंसासँगै एउटा गम्भीर प्रश्न पनि जोडिनुपर्छ—हरेक विपद्मा सेना नै अन्तिम आशाको सहारा बन्नुपर्ने अवस्था कहिलेसम्म? राज्यले उद्धार प्रविधि, पूर्वतयारी, उपकरण, तालिम र समन्वयमा दीर्घकालीन लगानी गर्नुपर्छ। सेनाको वीरता संकट टार्ने शक्ति हो; राज्यको दूरदृष्टि भने संकट दोहोरिँदा क्षति घटाउने बुद्धि हो।

अँध्यारो सुरुङभित्र जीवन खोज्ने ती पाइला केवल उद्धारका पाइला होइनन्—ती नेपाली राज्यको जिम्मेवारी, साहस र मानवीयताको पदचाप हुन्।

अहिले नेपाली सेनाले दिएको सकारात्मक सन्देशलाई सम्मान गर्दै त्यसबाट पाठ सिक्ने बेला हो। विपद्ले जहाँ–जहाँ प्रश्न खडा गर्‍यो, नेपाली सेनाले त्यहीँ–त्यहीँ उद्धारको उत्तर खोजिरहेको छ। र त्यो उत्तरको केन्द्रमा एउटै शब्द छ,जीवन।

यो पनि पढ्नुहोस् ।

बाढीको कहरमा विनाशको भेल, नेपाली सेना,सशस्त्र प्रहरी बल र प्रहरीको हात र साथ

‘मुखले स्याबासी होइन, तलब बढाऊ सरकार’—विपद्मा ज्यान हत्केलामा राख्ने सुरक्षाकर्मीको तलब फिर्ता गर

'जब सेनाको कर्म बोल्छ'

‘ग्रीन आर्मी’को रहस्य : संस्था स्वीकृत गर्ने को ? सैनिक पोसाक र दर्जानी चिन्हको अधिकार कसले दियो ?

अस्ताए एक वीर प्रहरी : वर्दीको चिता खरानी

विपद्को अँध्यारोमा उज्यालो बन्दै सशस्त्र प्रहरी : खोज, उद्धार र राहतमा निरन्तर

सुरक्षा निकाय माथि प्रहार : राजनीति कि प्रायोजित तमासा ! प्रश्न दोषको होइन, शैली र संस्कारको !

जनविपत्तिमा राष्ट्र एकजुट, सुरक्षाकर्मी देवदूत बने तर धनाढ्यहरू कहाँ हराए ?

 गृह कि प्रधानमन्त्री कार्यालय ? राष्ट्रिय अनुसन्धान विभागको ‘कमान्ड’ माथि राष्ट्रियसभामा नयाँ टकराव

डलरको भोज कि बाढीपीडितको आँसु ? विपत्तिमा राजनीति होइन, जनताको जीवन बचाउने बेला

 

 

यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

न्यूज अभियान डट कमको एन्ड्रोइड एपका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । हरेक खबर विशेष खबरका लागि अफिसियल फेसबुक र ट्वीटर मार्फत जोडिनुहोस् ।


न्यूज अभियान TV - ग्यालेरी

View All
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan